Włodzimierz Gorjaczkowski
Biografia
Włodzimierz Gorjaczkowski urodził się w Piotrkowie Trybunalskim w rodzinie Teodora i Marceli z Górskich. Uczył się w gimnazjach w Piotrkowie Trybunalskim i w Częstochowie. Maturę zdał w 1899 roku. W 1904 ukończył studia na wydziale przyrodniczym Cesarskiego Uniwersytetu Warszawskiego. Studia ogrodnicze odbył w Pruszkowie, Krakowie i Zaleszczykach. Od 1906 pracował na plantach miejskich w Warszawie, równocześnie był nauczycielem szkół średnich, ogólnokształcących i seminariów nauczycielskich, m.in. w latach 1921–1922 uczył geografii w Państwowym Gimnazjum im. Stefana Batorego. Działał w Towarzystwie Kultury Polskiej (1906–1913). Doktorat obronił w 1924 na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie.
W latach 1914–1922 był dyrektorem Wyższej Szkoły Ogrodniczej przy Towarzystwie Kursów Naukowych (od 1916 przy Wolnej Wszechnicy Polskiej) w Warszawie, w latach 1918–1937 asystent, następnie kierownik Stacji Ochrony Roślin Towarzystwa Ogrodniczego Warszawskiego. Był konsultant Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego w dziale szkolnictwo ogrodnicze oraz kierownik referatu ogrodnictwo i ochrona roślin w Ministerstwie Rolnictwa. Od 1921 zastępca profesora, od 1928 profesor nadzwyczajny sadownictwa SGGW w Warszawie, w latach 1929–1932 dziekan wydziału ogrodnictwa. Założył ośrodek pomologiczny z sadem doświadczalnym w Skierniewicach, gdzie prowadził badania, m.in. nad klimatyzacją odmian odpowiednich do polskich warunków klimatycznych. Był autorem prac naukowych i popularnonaukowych (Sad, wyd. 3 1949).
Podczas okupacji niemieckiej brał udział w tajnym nauczaniu. Został zamordowany przez Niemców w trakcie powstania warszawskiego.