Teresa Baranowska-George
Biografia
W latach 1945–1949 studiowała na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Łódzkiego, a następnie (1951) w Akademii Medycznej w Szczecinie (PAM), gdzie została zatrudniona w 1950, doktoryzowała się w 1961 i pracowała do 1969.
W 1970 na krótko wróciła do rodzinnego Piotrkowa, by pokierować oddziałem okulistycznym Szpitala Miejskiego. Dwa lata później uzyskała habilitację i została kierownikiem Kliniki Okulistycznej w Szczecinie.
W 1983 objęła funkcję kierownika I Kliniki Okulistycznej i Zakładu Patofizjologii Narządu Wzroku szczecińskiej PAM. W 1989 nadano jej tytuł profesora nauk medycznych.
Była członkiem Polskiego Towarzystwa Okulistycznego, Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego oraz Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Zasiadała we władzach Fundacji na rzecz Zapobiegania Ślepocie i Niedowidzeniu. Od 1963 była członkiem PZPR.
Zainteresowania badawcze i kliniczne obejmowały leczenie zeza. Publikowała w czasopismach krajowych i zagranicznych, m.in. w Klinice Ocznej, gdzie zasiadała w komitecie honorowym.
Autorka opracowania Leczenie zeza ze szczególnym uwzględnieniem metody szczecińskiej (1983) oraz skryptu Okulistyka współczesna w zarysie. Współautorka 3-tomowego podręcznika Okulistyka współczesna pod redakcją Witolda Orłowskiego.
Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi.