Stanisław Kuhn
Biografia
Stanisław Kuhn był polskim inżynierem elektrotechniki i elektronikiem oraz wykładowcą Politechniki Warszawskiej. Po studiach na Wydziale Elektrycznym PW od 1923 pracował jako asystent w Katedrze Fizyki, a następnie w Zakładzie Miernictwa Elektrycznego. W 1926 ukończył studia i został starszym asystentem w Zakładzie Teletechniki, równocześnie wykładał w Państwowej Wyższej Szkole Budowy Maszyn i Elektrotechniki im. H. Wawelberga i S. Rotwanda. Należał do zespołu pracującego nad pierwszą automatyczną centralą telefoniczną; po uruchomieniu w 1930 został jej kierownikiem i równocześnie kierował Działem Studiów w Państwowych Zakładach Teletransmisyjnych.
Podczas II wojny światowej przedostał się do Francji, gdzie wstąpił do Polskich Sił Zbrojnych, a następnie do Wielkiej Brytanii podjął pracę w Instytucie Badawczym Admiralicji Brytyjskiej, zajmując się technikami radarowymi.
Do Polski powrócił w 1945 roku; rok później uzyskał stopień doktora nauk technicznych na Wydziale Elektrycznym PW, gdzie został kontraktowym profesorem nadzwyczajnym. Od 1947 przez dwa lata był prodziekanem Wydziału Elektrycznego, kierował Katedrą Teletechniki Łązeniowej, a w 1949 został etatowym profesorem nadzwyczajnym. W 1956 został dziekanem Wydziału Łączności i później objął stanowisko prorektora uczelni, pełnił je do 1959. W 1963 kierowaną przez Kuhna Katedrę przemianowano na Katedrę Telekomutacji i wcielono w skład Instytutu Telekomunikacji. Kuhn został wpisany do księgi honorowej Zasłużony dla Politechniki Warszawskiej.
Poza pracą naukową był członkiem licznych gremiów naukowych i organizacji, m.in. Prezydium i sekretarz naukowy Komitetu Elektroniki i Telekomunikacji PAN, Komisji Głównej Elektroniki i Telekomunikacji, Rady Naukowo-Technicznej przy Ministrze Łączności oraz Rady Naukowej w Wojskowym Instytucie Łączności i w Instytucie Łączności; należał także do Towarzystwa Naukowego Warszawskiego oraz Polskiego Towarzystwa Elektrotechniki Teoretycznej i Stosowanej, a także Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego.