Stanisław Gliwicz
Biografia
Stanisław Gliwicz urodził się w Piotrkowie Trybunalskim w rodzinie Hieronima (ur. 1850), urzędnika kolejowego, odznaczonego Medalem Niepodległości, i Kazimiery z Egierskich. Był młodszym bratem Franciszka (ps. Korski, 1893–1964) oraz Ignacego (ps. Ignacy Korski, 1896–1929).
We wczesnej młodości wstąpił w szeregi tajnych drużyn harcerskich powstających na terenie Piotrkowa Trybunalskiego. W 1914 roku jako uczeń 6 klasy gimnazjum zaciągnął się do Legionów Polskich. Od października 1914 do października 1916 służył w 5 pułku piechoty Legionów, a następnie w 6 pułku piechoty Legionów, gdzie ukończył szkołę podoficerską. Po kursie wyszkoleniowym w Zegrzu i oficerskim w Polskiej Sile Zbrojnej w 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego.
W latach 1919–1922 pełnił służbę w armii polskiej, awansując od podporucznika do kapitana. Ukończył Oficerski Kurs Artylerii (1921) i służył w 9. pułku artylerii polowej, a następnie w 1. pułku szwoleżerów. W 1927 roku został przyjęty do Wyższej Szkoły Wojennej, a po ukończeniu kursu w 1929 roku kontynuował pracę w GISZ i Inspektoracie Armii w Wilnie. W 1932 roku został dowódcą dywizjonu w 5. pułku artylerii lekkiej we Lwowie, a od października 1934 do 1 września 1939 roku był wykładowcą przedmiotu taktyka artylerii w Wyższej Szkole Wojennej, kształcąc kadrę oficerów sztabowych Armii II Rzeczypospolitej.
Podczas kampanii wrześniowej 1939 był drugim oficerem sztabu Naczelnego Dowództwa Artylerii. Po internowaniu w Rumunii dotarł do Paryża (listopad 1939) i objął funkcję kierownika kursu artylerii w Centrum Wyszkolenia Armii Polskiej we Francji. Następnie wraz z płk Stanisławem Kopańskim udał się do Syrii, by zorganizować Samodzielną Brygadę Strzelców Karpackich; objął stanowisko dowódcy Karpackiego pułku artylerii. Brygada przeszła z Palestyny do Egiptu, a Gliwicz brał udział w bitwie o Tobruk oraz w walkach na Pustyni Libijskiej (Gazala, Bardia). Do października 1942 roku służył w brygadzie, a do lipca 1943 roku był dowódcą 9. pułku artylerii lekkiej na Bliskim Wschodzie. 3 maja 1943 awansował do stopnia pułkownika. Od lipca do listopada 1943 był słuchaczem Kursu Wyższych Dowódców Polskich Sił Zbrojnych, po czym objął stanowisko szefa Wydziału Artylerii w Inspektoracie Wyszkolenia Wojska PSZ, a następnie szefa samodzielnego wydziału artylerii w Naczelnym Dowództwie PSZ. 8 września 1944 przeniesiono go na staż do dowództwa artylerii 3. Dywizji Strzelców Karpackich, a następnie do Grupy Artylerii 2 Korpusu Polskiego we Włoszech.
W 1946 roku powrócił do Polski i pracował w cywilu, m.in. w Dyrekcji Naczelnej PKS, a w latach 1950–1957 w Zakładzie Transportu Miejskiego oraz w Centralnym Zarządzie Przemysłu Piekarniczego. 28 stycznia 1957 roku, na mocy rozkazu ministra obrony narodowej Mariana Spychalskiego, został przyjęty do służby w ludowym Wojsku Polskiemu. Później pracował w Zarządzie Wojskowo-Historycznym Sztabu Generalnego WP jako redaktor Wojskowego Przeglądu Historycznego, a w 1959 roku objął stanowisko redaktora naukowego Zakładu III WIH. 25 listopada 1960 roku przeszedł w stan spoczynku.
Na łamach Wojskowego Przeglądu Historycznego opublikował liczne prace poświęcone obronie Tobruku, walkom na Pustyni Libijskiej, bitwie pod Gazalą oraz kampanii włoskiej. Zmarł 15 marca 1969 roku w Warszawie i pochowany został na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B 20, rząd 8, grób 18).