Samuel Bronowski
Biografia
Samuel Bronowski, urodzony jako Symcha Bronowski, był polskim i izraelskim prawnikiem oraz urzędnikiem. Pochodził z rodziny kupieckiej Chaskiela Bronowskiego i Chai Perły z Żarskich. Rodzina mieszkała w Piotrkowie przy ulicy Kaliskiej 26. Miał starszego brata Abrama (ur. 1901), z którym angażował się w działalność Komunistycznego Związku Młodzieży Polski.
W 1920 roku uczęszczał do gimnazjum Towarzystwa Żydowskich Szkół Średnich w Piotrkowie. W 1926 zdał maturę, a w 1927 został przyjęty na Wydział Prawny Uniwersytetu Warszawskiego. W tym samym roku zmienił imię na Symcha-Samuel. Studia ukończył w 1934 roku, a 13 marca 1936 roku został aplikantem sądowym w Okręgu Sądu Apelacyjnego w Warszawie, potem delegowany do Sądów w Łodzi.
W czasie II wojny światowej przebywał w Łodzi. Po utworzeniu getta łódzkiego mieszkał z rodziną przy ulicy Brzezińskiej i pracował w administracji żydowskiej, kierując Sekcją Statystyczną, a następnie pracując w Sądzie i prowadząc Wydział Karno.
Pod koniec wojny był aresztowany w maju 1941, następnie trafiał do obozów pracy i Auschwitz-Birkenau, skąd uciekł podczas wysiedlenia. Po wojnie pracował w Łodzi w administracji państwowej i sądownictwie, pełnił liczne funkcje, m.in. wiceprokuratora Sądu Okręgowego w Łodzi (1948) oraz współuczestniczył w śledztwach dotyczących zbrodni nazistowskich. W 1957 roku wyemigrował do Izraela, gdzie osiadł w Tel Awiwie i założył kancelarię prawną w Tel Awiwie, zajmującą się m.in. odszkodowaniami za II wojnę światową. Zmarł 5 marca 1975 roku i został pochowany na cmentarzu Kirjat Sza’ul.
Żona zmarła w 1992 roku, a ich syn Jerzy (Joram) był dziennikarzem Ha-Aretz i współpracował z Gazetą Wyborczą.