Pelagia Lewińska
Biografia
Pelagia Lewińska urodziła się 14 grudnia 1907 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Była działaczką PPR i PZPR oraz posłanką do Krajowej Rady Narodowej, posłanką Sejmu Ustawodawczego oraz Sejmu PRL I kadencji; od sierpnia 1953 roku do stycznia 1956 roku kierowała Wydziałem Oświaty KC PZPR.
Podczas okupacji była więziona w niemieckim obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau. Po wojnie należała do PPR, a następnie do PZPR; w latach 1952–1964 była zastępcą członka KC PZPR. Jej działalność w ZHP była kontrowersyjna: w 1946 jako pracownica wydziału propagandy PPR została sekretarzem generalnym Związku Harcerstwa Polskiego, a w 1948 przeprowadziła reorganizację ZHP ograniczając wiek członków, co umacniało kontrolę partii nad harcerstwem. W styczniu 1949 wygłosiła referat Problemy przebudowy harcerstwa, później opublikowany jako broszura Walka o nowe harcerstwo.
W grudniu 1983 została wyróżniona Pamiątkowym Medalem z okazji 40. rocznicy powstania Krajowej Rady Narodowej. W 2003 odznaczona Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski za upamiętnianie prawdy o Auschwitz. Autorka wspomnień Oświęcim. Pogarda i triumf człowieka (Paryż 1945). Autorka haseł w Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego.