Olga Lipińska
Biografia
Olga Lipińska (ur. 6 kwietnia 1939 w Piotrkowie Trybunalskim) – polska reżyserka teatralna i telewizyjna, scenarzystka kabaretów oraz satyryczka.
Ukończyła XII Liceum Ogólnokształcące im. Marii Skłodowskiej-Curie na Saskiej Kępie w Warszawie oraz Wydział Reżyserii PWST w Warszawie (1964). Studiowała także historię sztuki na Uniwersytecie Warszawskim, jednak nie ukończyła tych studiów. W trakcie studiów była aktorką i reżyserką Studenckiego Teatru Satyryków, w którym zaczynała działalność jako asystentka Jerzego Markuszewskiego.
W latach 1955–2005 była zatrudniona w Telewizji Polskiej. Autorka Studenckiego Teatru Satyryków (STS), którego była reżyserką w latach 1957–1964. Reżyserowała Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu (1968–1976) i Festiwal Artystyczny Młodzieży Akademickiej w Świnoujściu (1972–1974), a także liczne inscenizacje Teatru Telewizji i kabaretów telewizyjnych: Głupia sprawa (1968–1970), Gallux Show (1970–1974), Właśnie leci kabarecik (1975–1977), Kurtyna w górę (1977–1981) oraz Kabaret Olgi Lipińskiej (1990–2005).
Stworzyła także kabarety dla Telewizji Polskiej: Głupia sprawa, Gallux Show, Właśnie leci kabarecik, Kurtyna w górę oraz Kabaret Olgi Lipińskiej. W latach 1990–1992 prowadziła w TVP1 autorski talk-show Piosenki z Kabaretu Olgi Lipińskiej; w 2006 była jurorką w programie Show!Time na antenie Polsatu.
W latach 1977–1990 była dyrektorką Teatru Komedia w Warszawie. W kolejnych latach kierowała także teatrami i realizowała liczne spektakle Teatru Telewizji, m.in. Damy i huzary (1973), Przedstawienie Hamleta we wsi Głucha Dolna (1985), Gwałtu, co się dzieje! (1992), Zemsta (1994), Baryłeczka (1995), Ja się nie boję braci Rojek (2003) oraz Cud mniemany, czyli Krakowiacy i górale (2007).
Aktywność społeczna: według mediów podziemnych na początku lat 80. miała brać udział w przełamywaniu bojkotu telewizji przez aktorów, lecz zaprzeczała zarzutom i wyjaśniała, że środowiskowy ostracyzm dotknął także ją po wprowadzeniu stanu wojennego. W 1992 angażowała się w inicjatywę referendalną w sprawie ustawy antyaborcyjnej; w 2005 podpisała list domagający się od Parlamentu Europejskiego zliberalizowania prawa aborcyjnego.
Jej mężem był Andrzej Wiktor Piotrowski (zmarł w 1996). Jest bezdzietna z wyboru; miała siostrę Barbarę.