Marian Ludwik Frydrych
Biografia
Marian Ludwik Frydrych był synem Jana i Marii z domu Wielgat. Był uczniem szkoły handlowej w Sosnowcu, a od 1912 roku w Zagłębiu Dąbrowskim współorganizował tajny skauting; był także członkiem Polskich Drużyn Strzeleckich, przybierając pseudonim Ludwik Wielgat.
Latem 1914 roku brał udział w kursie instruktorskim PDS w Nowym Sączu. W momencie mobilizacji wraz z innymi uczestnikami kursu przybył na Oleandry, gdzie 3 sierpnia 1914 roku wszedł w skład 1 Kompanii Kadrowej. Następnie Marian Frydrych walczył w Legionach Polskich. W maju 1915 roku został ranny pod Kozinkiem, a w październiku tego samego roku ponownie ranny pod Sobieszczanami. Po wycofaniu Legionów z frontu został skierowany do szkoły oficerskiej w Zambrowie, a po jej ukończeniu oddelegowany do legionowego obozu ćwiczeń w Zegrzunu stanowisko instruktora. Pokryzysie przysięgowym został internowany w obozie w Szczypiornie, a następnie w obozie w Łomży. W styczniu 1918 roku zbiegł z obozu, a następnie włączył się w działalność Polskiej Organizacji Wojskowej.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości współorganizował I oraz II batalion Okręgowego pułku piechoty w Łomży, przemianowanego następnie na 33 pułk piechoty. Od sierpnia 1919 roku jako dowódca 11 kompanii 33 pp został skierowany na front litewsko-białoruski. Podczas wojny polsko-bolszewickiej kilkakrotnie wyróżnił się w boju. W czerwcu 1920 roku został pełniącym obowiązki dowódcy I batalionu 33 pp. 1 sierpnia 1920 roku pod Zochami podczas walk odwrotowych zostałem ranny. Po leczeniu szpitalnym uczestniczył w polskiej ofensywie w Galicji Wschodniej.
16 września 1920 roku 33 pułk piechoty forsował rzekę Gniłą Lipę w okolicach miasta Bursztyn. 10 i 11 kompania zdobyły i obsadziły dwa mosty na rzece. 11 kompania pod dowództwem ppor. Mariana Frydrycha odparła dwa kontrataki, jednak 10 kompania cofnęła się pod naporem nieprzyjaciela, oddając jeden z mostów i odsłaniając tyły 11 kompanii. Dowództwo wydało ppor. Frydrychowi rozkaz wycofania się, ten jednak poprowadził śmiały atak na przeciwnika i zepchnął go z utraconego wcześniej mostu. Za ten czyn został odznaczony orderem wojskowym Virtuti Militari V klasy.
Po wojnie dalej służył w 33 pp, co najmniej do 1925. Najpierw pełnił funkcję dowódcy kompanii, a potem p.o. dowódcy I batalionu. W 1928 roku został przeniesiony do 30 pp w Warszawie ze stanowiska dowódcy I batalionu na stanowisko kwatermistrza. 23 sierpnia 1929 roku został przeniesiony na dowódcę batalionu w Szkole Podchorążych dla Podoficerów w Bydgoszczy. 21 stycznia 1930 roku został mianowany zastępcą dowódcy 18 pp w Skierniewicach.
23 marca 1932 roku został wyznaczony na stanowisko kierownika Okręgowego Urzędu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr III w Grodnie. 26 stycznia 1934 roku został mianowany kierownikiem wydziału w Państwowym Urzędzie Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego w Warszawie. 25 kwietnia tego samego roku został wyznaczony na stanowisko komendanta głównego Związku Strzeleckiego. Funkcję tę pełnił do 7 lipca 1938 roku.
1 września 1938 roku został mianowany dowódcą 60 pułku piechoty w Ostrowie Wielkopolskim. Na czele tego pułku walczył w kampanii wrześniowej. Pobitwie pod Bzurą wraz z resztkami pułku przedzierał się do Warszawy. Poległ 18 września 1939 roku w Dąbrowie Starej w Puszczy Kampinoskiej. Po wojnie został ekshumowany i jego szczątki zostały złożone na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach.