Leszek Stanisław Jankiewicz

Urodzony 5 maja 1925 w Piotrkowie Trybunalskim, Leszek Jankiewicz był młodością związany z I wojną i okupacją; w czasie wojny służył w Luftschutzie, pracował w Nadleśnictwie Meszcze i prowadził tajne nauczanie. Był członkiem Armii Krajowej. W 1943 r. zdał maturę, a następnie studiował na Wydziale Rolnym Uniwersytetu Jagiellońskiego i Uniwersytecie Poznańskim, uzyskując w 1949 r. magisterkę o wpływie hormonów roślinnych na ukorzenianie sadzonek.

Następnie kontynuował karierę naukową, pracując w Arboretum Kórnickim, a potem w Katedrze Sadownictwa SGGW w Warszawie i Skierniewicach. W 1957 r. obronił doktorat, a po rocznym stażu podoktorskim w USA wrócił do kraju, gdzie kierował Zakładem Fizjologii Roślin Sadowniczych w Instytucie Sadownictwa w Skierniewicach (1962–1974). Uzyskał tytuły profesora i stopnie naukowe, a w 1975 r. przeniósł się do Instytutu Warzywnictwa w Skierniewicach, gdzie tworzył Zakład Biologii. W latach 1981–1985 i 1999–2002 wykładał na Uniwersytecie Autonomicznym w Chapingo w Meksyku. Przejście na emeryturę w 1993 r. nie zakończyło jego aktywności naukowej (stan na 2021 r.).

Po przejściu na emeryturę utrzymywał kontakty z polskim środowiskiem kresowym, współpracując z Janem Niwińskim i kierując Stowarzyszeniem Instytut Kresów Wschodnich. Jankiewicz opublikował około 150 prac i doprowadził do realizacji projektów badawczych z zakresu fizjologii roślin sadowniczych i warzywnych, w tym patentu na ukorzenianie sadzonek „Ukorzeniacz B2” oraz opracowań dotyczących korelacji wzrostowych, wpływu grawitacji i regulatorów wzrostu na rozwój roślin. Brał również udział w rozwoju miechunki pomidorowej oraz udokumentował pracę fitotronu w Instytucie Sadownictwa.