Leopold Lewin
Biografia
Leopold Lewin urodził się 28 lipca 1910 roku w Piotrkowie Trybunalskim w rodzinie urzędnika Henryka i Róży z Horowiczów. Po ukończeniu gimnazjum w Piotrkowie rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego (1927) i Wyższej Szkole Dziennikarskiej (1928–1931). Debiutował jako poeta w 1929, a w 1931 wydał pierwszy tom poezji Wyrąb lasu. Współtworzył grupę Torpeda (1929) i publikował w wielu pismach, m.in. Republika, Miesięcznik Literacki oraz Głos Literacki. Członek Związku Zawodowego Literatów Polskich od 1931.
W latach 1931–1939 pracował jako aplikant sądowy, a w 1936 zdał egzamin sędziowski. Po wybuchu II wojny światowej znalazł się we Lwowie, a następnie został aresztowany przez Sowietów (1940–1941) i zesłany na pięć lat do Archangielska. Po zwolnieniu w 1941 wstąpił do Armii Andersa. W 1942 pracował w Delegaturze RP w Dżambulu (Kazachstan); po zerwaniu stosunków polsko-sowieckich ponownie aresztowany i skazany na karę śmierci, lecz ułaskawiony. Wstąpił do Związku Patriotów Polskich i objął stanowisko redaktora naczelnego wydawnictwa Głównego Zarządu Politycznego Ludowego Wojska Polskiego. W latach 1944–1946 był naczelnikiem wydziału wojskowego w Polskim Radiu; 1945–1948 sekretarzem Związku Zawodowego Literatów Polskich. W 1946–1948 należał do PPS, a w 1948 wstąpił do PZPR.
Po latach pełnił funkcje kierownicze w prasie i periodykach: kierownik działu literackiego Robotnika i tygodnika Świat Młodych (1947–1948), redaktor naczelny Naszej Myśli (1947–1951), a później w 1963–1970 redaktor naczelny Kultury. W latach 1970–1977 był zastępcą redaktora naczelnego Literatura na Świecie. Jego wiersze i tłumaczenia z języka rosyjskiego i niemieckiego publikowano m.in. w Szpilkach, Nowinach Literackich, Dzienniku Literackim, Przyjaźni i Nowej Kulturze.
Od 1960 do 1965 kierował Warszawskim Teatrem Objazdowym; był członkiem Zarządu Głównego ZLP i przewodniczącym Komisji Socjalnej i Zagranicznej. W 1964 został członkiem Polskiego PEN Clubu; w 1991 wstąpił do Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Należał do SEC, a w 1982 wszedł w skład Rady Wykonawczej Międzynarodowego Kongresu SEC. 23 sierpnia 1980 roku podpisał apel 64 uczonych, pisarzy i publicystów o dialog z władzami. Zmarł w Warszawie i pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A 4-2-6).
Był dwukrotnie żonaty: najpierw z Wacławą Wróblewską (1917–1966), a w 1968 ożenił się z Anną Laner (rozwód 1974).
Autor wierszy z nurtu socjalistycznego i licznych zbiorów poetyckich, a także słów hymnu PZPR Pod sztandarami Marksa, Lenina. Wśród najważniejszych tomów znajdują się Wyrąb lasu (1931), Kora pisana (1933), Sen zimowy (1934), Sen o powrocie (1948), Poezje (1950), Żołnierska droga (1953), Poezje wybrane (1956), Wiersze z półwiecza (1981), Powracające wzruszenia (1984), Posłanie do wnuka (1985), Skrzydła wiatraków (1989), Obiecana i święta (1989).