Leon Dziubeckips.
Biografia
Urodzony 8 stycznia 1904 roku w Piotrkowie zakończył studia filologiczne na Uniwersytecie Warszawskim i później pracował jako nauczyciel języka polskiego w szkołach średnich w Ostrowi Mazowieckiej, Milanówku i Warszawie.
W czasie II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej, wstąpił do konspiracji i w 1940 związał się ze Stronnictwem Narodowym. Był jednym ze współorganizatorów Narodowej Organizacji Wojskowej, a następnie NOW-AK. Aresztowany przez Gestapo w styczniu 1943, osadzony na Pawiaku i Majdanku, a w kwietniu zesłany do obozu koncentracyjnego Buchenwald.
Po zakończeniu wojny powrócił do kraju i podjął próbę zalegalizowania działalności Stronnictwa Narodowego; gdy to nie nastąpiło, kontynuował działalność konspiracyjną. Od października 1945 był w Zarządzie Głównym SN. W grudniu 1945 Edward Sojka powołał Prezydium SN, którego przewodniczącym został Leon Dziubecki, a członkami byli ks. Władysław Matus, Lech Hajdukiewicz i Marian Podymniak.
13 grudnia 1946 aresztowany tymczasowo w Alejach Jerozolimskich, na podstawie postanowienia podprokuratora NPW Adama Maasa. Areszt tymczasowy przedłużano przez kolejnych urzędników. Podczas śledztwa był torturowany. Przesłuchującymi byli: Jan Śliwiński, Józef Dusza, Jan Goca, Bohdan Janosiewicz i Bolesław Wydrzyński.
Oskarżony o współdziałanie z okupantem, szpiegostwo, próbę obalenia ustroju i inne zarzuty, po długim śledztwie skazany został w procesie 7–22 maja 1948 przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie na dożywotnie więzienie. 23 czerwca 1948 Najwyższy Sąd Wojskowy utrzymał wyrok, a następnego dnia zmarł w więzieniu mokotowskim w niewyjaśnionych okolicznościach, oficjalnie z powodu pęknięcia wrzodu żołądka. Pochowany na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie (kw. 34D-2-16). Jego grób symboliczny znajduje się także w Kwaterze na Łączce Cmentarza Wojskowego. W 1990 roku wyrok został unieważniony.