Kazimierz Jerzy Głowacki
Biografia
Kazimierz Jerzy Głowacki urodził się 9 czerwca 1941 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Był historykiem sztuki, historykiem urbanistyki, heraldykiem, zabytkoznawcą, konserwator zabytków i wydawcą. Absolwent Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, w 1968 roku uzyskał tytuł magistra za pracę o polskiej rzeźbie secesyjnej artysta rzeźbiarz Wacław Bębnowski (1865-1945). Tamże w 1984 r. uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych za rozprawę Rozwój przestrzenny Piotrkowa Trybunalskiego i jego problematyka konserwatorska.
W latach 60. rozpoczynał działalność kulturalną, publikując teksty o tematyce zabytkoznawczej oraz utwory poetyckie pod pseudonimami Andrzej Trybunalski i Konrad Strumiłło. Był członkiem Grupy Poetyckiej Trybunalik i scenografem piotrkowskiego Studenckiego Teatrzyku Satyry Papuga. Jednocześnie zajmował się grafiką, publikując prace pod pseudonimem KAC oraz rysował karikatury znanych osobistości, w tym Melchiora Wańkowicza.
W 1972 r. został pracownikiem Działu Sztuki Muzeum Świętokrzyskiego w Kielcach, gdzie w 1973 r. wydał monografię przechowywanej tam kolekcji dzieł orientalnego rzemiosła artystycznego. Od 1973 r. był związany zawodowo z kielce z kieleckim oddziałem Przedsiębiorstwa Państwowego Pracownie Konserwacji Zabytków na stanowisku głównego specjalisty i kierownika Pracowni Dokumentacji Naukowo-Historycznej, a później kierownika Pracowni Badań Urbanistycznych.
Efektem jego działań było autorstwo wielu specjalistycznych studiów zabytkoznawczych, w tym dokumentacji historyczno-architektonicznej kościoła Św. Jakuba w Piotrkowie oraz opracowań analitycznych nad kościołem i klasztorem bernardyńskim. Opracował również przewodnik turystyczny Piotrków Trybunalski i okolice. Został ceniony przez środowisko za popularyzację dziedzictwa regionu i współpracę z Społecznym Komitetem Rewaloryzacji Starego Miasta w Piotrkowie.
W 1991 r. na mocy porozumienia przeniesiony został z Pracowni Konserwacji Zabytków na etat Krajowego Ośrodka Dokumentacji Zabytków w Warszawie. Ministerstwo Kultury i Sztuki powierzyło mu zorganizowanie w Kielcach Regionalnego Ośrodka Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego, później Regionalnego Ośrodka Badań i Dokumentacji Zabytków, obecnie Narodowy Instytut Dziedzictwa – Oddział Terenowy w Kielcach, którego został pierwszym dyrektorem. W ramach Ośrodka zajmował się również projektowaniem edytorskim wydawnictw regionalnych oraz rekonstrukcją i tworzeniem nowych godła samorządowych w regionie świętokrzyskim. Był autorem m.in. herbu Miedzianej Góry i herbu Daleszyc.
Współpracował również z Instytutem Sztuki Polskiej Akademii Nauk w Warszawie, a jego noty biograficzne ukazywały się w Słowniku artystów polskich i obcych w Polsce. W 1992 r. z okazji wizyty papieskiej opublikowano w Kielcach album Skarby Kielcz, w którym był współautorem części dotyczącej sakralnych zabytków miasta. Materiały źródłowe do heraldyki regionu doprowadziły w 2001 r. do obszernej pracy o sfragistycznych źródłach heraldyki miejskiej regionu sandomiersko-kieleckiego, a w 2002 r. ukazał się pierwszy tom materiałów dotyczących zabytkowych układów przestrzennych miast sandomiersko-kieleckich. W 2003 r. został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.
Cały dorobek Głowackiego obejmuje także działalność krytyczną i popularyzatorską, w tym publikacje artykułów i prac z zakresu kultury regionu piotrkowskiego. Zmarł w Kielcach 17 sierpnia 2024 roku.