Jerzy Franciszek Lesisz
Biografia
Jerzy Franciszek Lesisz urodził się 29 listopada 1890 roku w Piotrkowie Trybunalskim. Był synem Józefa i Antoniny z Woźniakowskich. W 1908 ukończył Prywatne Gimnazjum Jacobsona w Piotrkowie, a w 1917 roku uzyskał tytuł lekarza medycyny w Moskwie. Był żołnierzem I Korpusu Polskiego w Rosji.
W 1918 został przyjęty do Polskiej Siły Zbrojnej w stopniu porucznika i przydzielony do 1. Pułku Piechoty (późniejszy 7. Pułk Piechoty Legionów). Po zakończeniu formowania wojska, w listopadzie 1918 przeszedł do Wojska Polskiego. 29 stycznia 1919 przeniesiony został do Departamentu Sanitarnego MSWojsk w Warszawie na stanowisko młodszego referenta Sekcji II. W czasie wojny z bolszewikami dowodził pociągiem sanitarnym nr 17. Na tym stanowisku 24 września 1920 został zatwierdzony w stopniu kapitana w korpusie lekarskim, w grupie byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej.
W 1921 kontynuował służbę w Kierownictwie Transportów Wojskowych MSWojsk, pozostając na ewidencji Kompanii Zapasowej Sanitarnej Nr I w Warszawie. W 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 357. lokatą w korpusie oficerów rezerwowych sanitarnych; będąc oficerem rezerwowym, pozostał w służbie czynnej. Później służbę kontynuował w Departamencie Sanitarnym MSWojsk, a następnie 1 lipca 1924 został przemianowany na oficera zawodowego w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 63/5 lokatą w korpusie oficerów sanitarnych. 2 listopada 1927 został przydzielony do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie jako hospitant VIII Kursu Normalnego. W sierpniu 1929, po ukończeniu kursu, przeniesiony do Oddziału IV Sztabu Głównego na stanowisko referenta. W czerwcu 1930 powrócił do Departamentu Zdrowia MSWojsk na stanowisko kierownika referatu. Awansowany na podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1931 i 2. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych. W 1933 został przeniesiony z MSWojsk do Centrum Wyszkolenia Sanitarnego w Warszawie na stanowisko starszego ordynatora. W 1936 był wykładowcą w CWSan. i jednocześnie komendantem Wojskowego Szpitala Sezonowego przy ulicy Suchej w Ciechocinku. Mieszkał w Warszawie przy ulicy Oboźnej 7 m. 1a. W 1939 był kierownikiem zespołu kadry zapasowej szpitali polowych.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 po agresji ZSRR na Polskę dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie w Starobielsku. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatiichatkach, gdzie od 17 czerwca 2000 mieści się oficjalnie Cmentarz Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie. Jego grób symboliczny znajduje się na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 176-3-34).
Postanowieniem nr 112-48-07 Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 5 października 2007 został awansowany pośmiertnie do stopnia generała brygady. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości "Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów".