Henryk Marian
Biografia
Henryk Marian (ur. 1 marca 1925 w Piotrkowie Trybunalskim, zm. 7 sierpnia 2012 w Warszawie) – funkcjonariusz partyjny Polskiej Partii Robotniczej i Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.
Syn Michała i Marty. W czasie II wojny światowej przebywał w Niemczech w obozach pracy przymusowej (1940–1945). Po wojnie pracował jako szlifierz w Fabryce Maszyn i Okuć Budowlanych w Piotrkowie Trybunalskim (1945–1946) oraz jako robotnik w Hucie Szkła w Murowie k. Opola (1946 i 1948–1949). W latach 1946–1948 odbył służbę wojskową.
Od 1946 był członkiem PPR, a następnie PZPR.
W 1950 przeszedł do aparatu partyjnego, pełniąc w nim szereg funkcji: m.in. asystenta w Wojewódzkiej Szkole Partyjnej w Katowicach (1949–1950); instruktora Wydziału Szkół Partyjnych KC PZPR (1950–1955); starszego instruktora, inspektora Wydz. Organizacyjnego KC (1955–1960). Był słuchaczem Wyższej Szkoły Nauk Społecznych przy KC PZPR (1960–1962) i następnie powrócił do pracy w aparacie. Jego kolejne funkcje to: insp. Wydziału Organizacyjnego KC (1962–1963), kierownik Centralnego Ośrodka Kursów Partyjnych (1963–1968), z-ca dyrekt. Centralnej Szkoły Partyjnej KC PZPR (1968–1969), z-ca kier. Wydziału Propagandy i Agitacji KC (1969–1971), z-ca i kierownik Kancelarii Sekretariatu KC PZPR (1971–1973), kierownik Biura Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej KC (1981–1986).
Od 11 grudnia 1971 był zastępcą członka Komitetu Centralnego PZPR. Na VII Zjeździe PZPR w grudniu 1975 wybrany w skład Centralnej Komisji Kontroli Partyjnej (do 1980).
Pochowany na cmentarzu komunalnym Północnym w Warszawie.
Odznaczenia
Medal im. Ludwika Waryńskiego (1988) (dwukrotnie).