Hanna Hubicka
Biografia
Hanna Hubicka z domu Paciorkowska, urodzona 18 sierpnia 1889 w Piotrkowie Trybunalskim, była polską lekarką, działaczką niepodległościową i społeczną oraz politykiem. W Warszawie ukończyła gimnazjum, a w 1906 roku z ramienia szkoły została delegatką do Komitetu Walki o Szkolnictwo Polskie. W 1913 roku uzyskała tytuł doktora medycyny na Wydziale Medycznym Uniwersytetu w Lozannie (UNIL) i po powrocie do kraju pracowała jako chirurg w Szpitalu św. Ducha w Warszawie.
Podczas I wojny światowej pracowała w szpitalach Czerwonego Krzyża w Kiszyniowie i Brześciu Litewskim, a następnie wraz z mężem Stefanem Hubickim działała w czołówce 25 Korpusu armii rosyjskiej. Była zaangażowana w tworzenie tajnych organizacji wojskowych wśród Polaków służących w armii rosyjskiej oraz w kierowaniu Sekcją Żeńskich i łączności w Związku Broni w Mińsku i Bobrujsku. Była również uczestniczką tworzenia Związku Wojskowych Polaków w Mińsku oraz jedyną kobietą delegowaną na Zjazd Związków Wojskowych Polaków w Petersburgu w 1917 roku. Po powrocie do Kijowa została kierowniczką sekcji łączności i sekretariatu KN III POW, a później prowadziła misje konspiracyjne w Moskwie i Paryżu, by później powrócić do Polski i pracować w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego oraz w kancelarii Naczelnika Państwa.
W latach 1919–1922 pracowała w Naczelnym Dowództwie Wojska Polskiego i w Kancelarii Cywilnej Naczelnika Państwa. Od 1923 roku pracowała w Departamencie Dyplomatycznym MSZ, a od 1925 roku w Departamencie Konsularnym MSZ. Była także aktywną uczestniczką ruchu społeczno-obywatelskiego kobiet w Polsce, przewodniczyła Stowarzyszeniu „Rodzina Wojskowa” (1927–1929) i współtworzyła Związek Pracy Obywatelskiej Kobiet (1928).
30 listopada 1930 została wybrana z listy BBWR do Senatu RP III kadencji. Należała do klubu BBWR i Grupy Kobiecej, pełniła funkcję sekretarza sądu klubowego BBWR oraz sekretarza w Senacie. Była członkinią komisji skarbowo-budżetowej oraz zastępczynią członka komisji: gospodarstwa społecznego i spraw zagranicznych. Była sprawozdawczynią preliminarzy budżetowych MSZ w latach 1932–1935 oraz sprawozdawczynią komisji w sprawach międzynarodowych w latach 1931–1934. Uczestniczyła także w Kongresach Kobiet Słowiańskich (Warszawa 1931, Belgrad 1933) oraz w delegacji do Estonii (1934).
Po zakończeniu kadencji senatora w 1935 wróciła do pracy w MSZ, pełniąc różne stanowiska w Departamencie Osobowym Gabinetu Ministra, a także w Ambasadzie RP w Berlinie i w Konsulacie w Lipsku. Do pracy w MSZ powróciła również w 1938 roku, pozostając radcą w MSZ w Warszawie. Zmarła w Lublinie w 1941 roku i została pochowana na cmentarzu przy ulicy Lipowej w Lublinie.