Franciszek Gnyp
Biografia
Urodził się 5 października 1894 w Piotrkowie (obecnie Piotrków Trybunalski). Uczył się w gimnazjum filologicznym im. J. Dąbrowskiego w Piotrkowie, a następnie w Warszawskiej Szkole Rysunkowej. W latach 1911–1914 i 1915–1916 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.
Po ukończeniu studiów podjął pracę nauczyciela rysunków, najpierw w Miejskiej Szkole Handlowej w Piotrkowie, a następnie w Gimnazjum Męskim Towarzystwa Nauczania Szkół Średnich, które w 1918 zostało upaństwowione i otrzymało imię Bolesława Chrobrego. W lipcu 1920 wstąpił jako ochotnik do 206 pułku ułanów Armii Ochotniczej, a następnie został wcielony do 2. szwadronu 6. pułku ułanów. Wyróżnił się 23 września 1920 w bitwie pod Zasławiem. Rozkazem Dowództwa 6. Armii nr 80 z 22 października 1920 został odznaczony orderem Virtuti Militari V klasy.
W okresie międzywojennym kontynuował pracę w piotrkowskim gimnazjum. Jako szeregowiec rezerwy posiadał przydział do 4. szwadronu taborów w Łęczycy. Lata te były najpłodniejszym okresem jego twórczości malarskiej; malował portrety polskiej arystokracji i elit, techniką olejną i suchymi pastelami. W 1936 otworzył indywidualną wystawę w warszawskiej Zachęcie. Podczas okupacji niemieckiej pracował w Rzemieślniczej Szkole Zawodowej, ucząc młodzież na tajnych kompletach. W 1953 przeszedł na emeryturę, pozostając do śmierci aktywnym twórcą. Zmarł 3 października 1970 w Piotrkowie i został pochowany na starym cmentarzu.
W 1916 ożenił się z Genowefą Cerefin (1897–1963). Mieli troje dzieci: Tadeusza (1917–1944), Krystynę (ur. 1919) i Stanisława (1927–1986).