Dymitr Aleksandrow
Biografia
Dymitr Aleksandrow urodził się 24 sierpnia 1909 r. w Piotrkowie Trybunalskim. Uczęszczał do gimnazjum humanistycznego w Warszawie i w 1929 r. zdał maturę. W 1935 r. ukończył Wydział Lekarski Uniwersytetu Warszawskiego i uzyskał dyplom lekarza.
Po studiach odbył obowiązkową jednoroczną służbę wojskową w Szkole Podchorążych Rezerwy Sanitarnych w Warszawie i w 1936 r. został mianowany podporucznikiem, a następnie trafił do II Kliniki Chorób Wewnętrznych prof. Witolda Orłowskiego, gdzie był pracownikiem naukowo-dydaktycznym.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. był lekarzem dywizjonowym 3 pułku artylerii lekkiej Legionów. Uczestnik walk pod Odrowążem i Włodzimierzem Wołyńskim. W czasie okupacji niemieckiej pracował w Warszawie, w Klinice Chorób Wewnętrznych. W latach 1940–1945 brał udział w tajnym nauczaniu studentów medycyny, w ramach tajnego Uniwersytetu Warszawskiego i Uniwersytetu Ziem Zachodnich. W czasie powstania warszawskiego niósł pomoc rannym i chorym powstańcom i cywilom.
Po 1945 roku pozostał w II Klinice jako starszy asystent, doktor medycyny (grudzień 1945), doktor habilitowany (1950), docent po habilitacji (1951) i docent etatowy. Od 1953 r. był profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem II Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Warszawie, którą kierował przez 11 lat (do 1964 r.). W tym okresie przez cztery lata pełnił obowiązki prorektora do spraw nauki tej uczelni. W 1957 r. odbył staż naukowy w Stanach Zjednoczonych.
W 1964 roku otrzymał nominację na profesora zwyczajnego i powołanie do czynnej służby wojskowej w stopniu pułkownika. Równocześnie został komendantem Instytutu Medycyny Wewnętrznej Centrum Kształcenia Podyplomowego WAM oraz kierownikiem Katedry i Kliniki Chorób Wewnętrznych w 2 Centralnym Szpitalu Klinicznym WAM w Warszawie. Od 1965 r. był członkiem korespondentem Polskiej Akademii Nauk. Inicjator i organizator powołania Instytutu Kształcenia Podyplomowego WAM w oparciu o 2 CSK WAM w Warszawie. Od 1967 r. do 1971 r. był pierwszym Komendantem IKP WAM. Od 1967 r. był generałem brygady, a od 1964 r. naczelny internista WP. Od 1976 r. był członkiem rzeczywistym PAN. Był autorem pierwszego w Polsce podręcznika elektrokardiografii. W 1972 r. otrzymał nagrodę Ministra Obrony Narodowej I stopnia. 19 maja 1984 r. przeszedł na emeryturę. W 1987 r. wszedł w skład polskiej sekcji ruchu „Emerytowani Generałowie na rzecz Pokoju i Rozbrojenia”.
W pracy naukowej koncentrował się na badaniach nad miażdżycą i chorobą wieńcową oraz ostrymi stanami zagrożenia życia. Autor 124 publikacji, w tym 4 podręczników dla lekarzy. Wypromował 5 profesorów, 14 doktorów habilitowanych i kilkudziesięciu doktorów nauk medycznych. Był członkiem Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego i wielu komitetów naukowych; posiadał liczne odznaczenia oraz honorowe tytuły.
Pochowany na cmentarzu prawosławnym na Woli. Żona – Wanda Wysznacka-Aleksandrow (1920–2009), specjalizowała się w kardiologii i chorobach wewnętrznych; była więziona na Pawiaku i Ravensbrück podczas okupacji.