Anna Jerzmańskaz domu Madej

Anna Jerzmańska z domu Madej urodziła się 9 lipca 1928 roku w Piotrkowie Trybunalskim. W czasie okupacji niemieckiej ukończyła szkołę podstawową w rodzinnym mieście i uczęszczała do podziemnego liceum, które ukończyła w 1945 roku. Po wyzwoleniu kontynuowała naukę w szkole artystycznej. W latach 1945–1946 działała w antykomunistycznym podziemiu; była aresztowana przez UB i spędziła kilka miesięcy w więzieniu, po czym została relegowana ze szkoły. Po krótkim pobycie i nauce w Gliwicach podjęła studia zoologiczne na Uniwersytecie Wrocławskim, które ukończyła w 1951 roku, będąc już wtedy asystentką na macierzystej uczelni. W 1960 obroniła doktorat, a w 1968 uzyskała habilitację. W 1978 uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1995 zwyczajnego. W okresie 1978–1981 pełniła funkcję dziekana Wydziału Nauk Przyrodniczych Uniwersytetu Wrocławskiego. Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1979) i Złotym Krzyżem Zasługi (1973).

Głównym tematem badawczym Anny Jerzmańskiej była paleoichthyologia kenozoiku. Choć badała skamieniałe ryby z całego świata, większość jej ponad 50 prac poświęcona była ryboligocenowi z fliszu karpackiego, zwanych łupkami menilitowymi Karpat. Jej artykuły ukazywały się w czołowych pismach paleontologicznych i geologicznych, a uznawano ją za światowej klasy ekspertkę w zakresie paleogeńskich ryb. Była również współautorką prac o środowisku powstawania łupków menilitowych i o skamieniałych skorupiakach. Przez wiele lat była członkiem Polskiego Towarzystwa Geologicznego.

Jej córką jest pisarka Ewa Stachniak.